Bebek günlükleri

Bugün işlerin tam anlamıyla yoluna girmeye başladığı gün olarak tarihe geçti. Sabah saatlerinde artık ikinci adresim olan dekanlığa giderek 3 gün sonra sınava girip giremeyeceğimi sordum. Zira son 15 gündür abuk subuk nedenlerle sınav tarihini netleştirememiştim ve bu da beni sıkıntıya sokuyordu. Neyse, iyi haberi aldım sabah sabah, sınav tarihinde sorun yoktu, daha iyi bir haber daha aldım, başımın belası fakülte sekreterimiz raporluydu ve 1 hafta yoktu. İşte o anda ağzımdan şu cümle döküldü: "Şansım dönüyor galiba...". Tabii bu işi halletmenin verdiği enerjiyle bugünki doktor kontrolümüzü beklemeye başladım. Eşimin işleri bittiğinde hemen bir yemek yedik, son 3 gündür hiçbirşey yiyemiyordum faranjit dolayısıyla, eşim çok ağladı üzüldü bu sağlık sorunuma, 3 günde 2 kilo verdim ve konuşamadım. Herneyse bugün iyice toparladım. Randevumuza kalan süre azaldıkça heyecan da artıyordu. Bugün bebeğin kalp atımlarına bakılacaktı ve ben bir terslik olmayacağından emindim. Ama eşim biraz stresliydi. Muayene odasının kapısında geçen 30 dakika sonrasında Gözde'yi içeriye aldılar. Ben de beni ne zaman çağıracaklar diye dışarda beklerken bir de baktım bizimki teşekkür ede ede çıkıyor. Elinde ultrason fotoğrafı. Sorun çıkmaması ikimizi de rahatlattı. Kalp atımları vardı ve bebek de büyüyordu, 6 haftalıktı. Herşeyin yolunda olmasının verdiği rahatlıkla, sınavı falan da boşvererek 11 Aralıktaki kontrolü beklemeye başladım.